روغن شحم گاو

امیرالمؤمنین على(عليه السلام):

نزد پيامبر(صلى الله عليه و آله و سلّم) از

ادامه مطلب …

احادیث پزشکی

احادیث پزشکی

از منظر روایات اسلامی، برترین غذاها،
غذایی است که دارای چند ویژگی باشد:

اول:آنکه از دسترنج خود فرد، تهیه شده باشد دوم:آنکه خانواده او آن را دوست داشته باشند
سوم:این که بوی آن، موجب آزار دیگران نباشد

دانشنامه احادیث پزشکی ،ج۴، ص۱۱۰

شیرینی‌هایی با عارضه تلخ

آیا تا به حال از خود پرسیده اید، این مواد غذایی شیرین مثل برخی ژله و نوشابه‌ها که روی آن‌ها درج شده

بدون قند و کالری حاوی چه موادی هستند؟ مگر میشود غذایی شیرین باشد، امّا قند نداشته باشد؟!

پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌واله‌وسلم) می‌فرمایند: مؤمن شیرین است و شیرینی را دوست دارد.

ایشان در روایتی دیگر می‌فرمایند: نزد من ، برای زن تازه زا ، درمانی همانند خرما و برای بیمار ، درمانی همانند عسل وجود ندارد.

[ در سوره مریم به مفید بودن شیرینی خرما برای خانم باردار توصیه شده در این آیه آمده است:

و تنه درخت‏ خرما را به طرف خود [بگیر و] بتکان بر تو خرماى تازه مى ‌ریزد.

حتی در قرآن کریم به انجیر قسم یاد شده که این خود مؤکد بر ارزش غذایی وافر این میوه قرآنی می‌باشد.

تمایل انسان‌ها به شیرینیجات امری بدیهی است؛

حال با وجود شیرینی‌هایی طبیعی مثل عسل، خرما، مویز، شیره توت و نیشکر که خداوند برای استفاده بشر آفریده،

چرا باید از جایگزین‌‌هایی غیر مغذی و مضر در صنایع غذایی استفاده شود.

منبع: سایت دکتر روازاده

 

خواص شگفت انگیز انار

سفارش شده است که انار را با پیه ی آن بخورید، از جمله فواید آن این است که معده را دبّاغی می کند

و همینطور غذا را هضم و ترشی سوءِ هضم را دفع می کند.

همچنین از پیه ی انار برای درمان کلفت شدن پلک چشم استفاده می‌کنند.

خواص دارویی انار بسیار است؛ انار برای درمان سُرفه، رفع گرفتگی صدا، همچنین درمان جوش‌های دهانی و تورم لوزه مفید است.

از انار برای درمان خاک خوری بویژه هنگام ویار استفاده می‌شود.

انار شیرین برای رفع خارش پوست و آلرژی و همچنین درمان گوشت اضافی زخم‌ها بسیار مفید است.

اطبّا از برگ انار در درمان کم خونی و ضعف شدید، درمان لاغری و تقویت کبد استفاده می‌کنند.

از امام صادق (علیه‌السلام) منقول است که فرموده اند: هر کس هنگام خوابیدن انار بخورد تا زمانی که صبح را می‌رساند در امان است.

توصیه های پزشکی عارفان، آیت الله بهجت،ص۹۶